In deze aflevering bespreken we wat een demonstratie mediumschap werkelijk inhoudt. Anoeska deelt haar jarenlange ervaring als demonstratiemedium en legt uit waarom deze avonden juist over leven en liefde gaan, niet over de dood.
We bespreken onder andere:
- Het verschil tussen een ‘dodendienst’ en een moderne demonstratie mediumschap
- Hoe specifieke bewijsvoering en authentieke communicatie centraal staan
- Waarom mediumschap draait om het vieren van het leven, niet om rouw
- Hoe overleden dierbaren zich tonen zoals ze werkelijk waren
Wil je zelf een demonstratie mediumschap bijwonen? Wees dan welkom bij Mediumschool Hemelswijs.
Krista: Noes, ik heb gehoord dat jij gaat demonstreren. Ik wil ook wel een keertje op de barricade staan. Mag ik met je mee?
Anoeska: Wat gaat er op ons bordje? Demonstreren op de Dam, ik zou zeggen Free Hugs. Zullen we dat doen?
Krista: Dat is leuk.
Intro: Hemelswijs, dé podcast waar we allergisch zijn voor zweverig gedoe en vals mystiek. Hier geen wierook of gaten in je aura. Maar gewoon een nuchtere kijk op spiritualiteit en mediumschap.
Krista: Ja, ik denk niet dat je dat bedoelt, hè, Noes?
Anoeska: Van de free hugs bedoel ik wel, hè? Ik ben wel een hugger.
Krista: Ja, vind ik ook wel leuk, knuffeltjes geven.
Anoeska: En krijgen. Nee, maar dat is niet te demonstreren.
Krista: Nee, nee. Je geeft eens in de zoveel tijd, volgens mij twee keer in de maand?
Anoeska: Twee keer in de maand, ja.
Krista: Een demonstratie mediumschap.
Anoeska: Ja, vroeger deed ik dat overigens vijf tot zes keer in de week.
Krista: My god! Dat is niet vol te houden, toch?
Anoeska: Dat heb ik jarenlang gedaan.
Krista: Echt?
Anoeska: Ja.
Krista: Zo, nou dat… Diepe buiging, want dat kost echt heel veel energie.
Anoeska: Tot niemand meer een hug van mij wilde.
Krista: Nee, maar als ik mensen weleens uitnodig om mee te gaan naar een demonstratie, dan vragen ze zich af wat een demonstratie is. Ze denken dus echt…
Anoeska: Demonstratie?
Krista: Demonstreren, dus we gaan de straat op en we gaan iets verkondigen ergens. Maar dat is natuurlijk niet wat je doet.
Anoeska: Nee, nee, nee, dat is het zeker niet. Maar wat doe je dan wel?
Krista: Leg het eens uit.
Anoeska: Ja, wat is het wel? Nou demonstratie is eigenlijk een soort presentatie vanuit een andere wereld. Dus eigenlijk vanuit die wereld om te laten zien van kijk, dit is wie wij zijn. Of we zijn nog steeds niet weg. Of ik ben nog steeds bij je. Het is niet zozeer een visitekaartje voor een medium. Dat wordt wel vaak gedacht. Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het is meer een zaaltje van bewustzijn planten bij een hele grote groep mensen in plaats van één op één.
Krista: Ja, want dat is een verschil. Demonstreren is dan echt voor een zaal.
Anoeska: Ja, het is wel natuurlijk de contacten die tijdens een demonstratie… Dus technisch gezien is een demonstratie in mijn geval… Dus elke medium werkt anders en de meeste mediums werken samen.
Krista: Jij werkt alleen.
Anoeska: Ja, niemand wil met mij werken, jongen. Alleen de andere wereld.
Krista: Alleen de andere wereld, dat is zo, ja.
Anoeska: Nee, maar normaal gesproken zie je dat mediums samenwerken, omdat één contact is best wel, ja, al een focus. Twee contacten is ook pittig. En kijk, wat ik doe een hele avond, een uur, anderhalf uur, achter elkaar, die contacten, dat is eigenlijk een soort van een marathon lopen. Ja, schijnbaar moet dat in je systeem zitten. Moet je dat kunnen? Nou, ik kan dat dus. Maar goed, de demonstratie die ik dus geef, dat betekent dat er in die uur, anderhalf uur, komen er dus mensen vanuit de andere wereld voorbij met feiten. Dus ze vertellen wie ze zijn. Ze vertellen ook voor wie ze komen in de zaal. Dus ze zijn ook herkenbaar, dus met gedeelde herinneringen. Of ze vertellen, nou, zo ben ik overleden. Alles wat erbij komt, waarbij die ander zegt, ik weet, ja, hé, dat is hij of zij, die ken ik inderdaad. Maar ook waarom ze komen. En dat betekent, dat noemen we boodschap, maar dat klinkt een beetje alsof je van de Picnic bent. Weet je, met zo’n karretje, je komt de boodschap brengen.
Krista: Ja, dat is een beetje…
Anoeska: Nee, het klinkt ook een beetje… Oubollig.
Krista: Denk ik, of zo.
Anoeska: Ja, zeker oubollig. Maar ja, het is het wel eigenlijk, want je brengt iets over.
Krista: Ja, steun komen ze geven.
Anoeska: Nou, sommige. Kijk, sowieso de meeste boodschappen zijn specifiek. Soms op de uur af, of wat er gezegd is over, of dat ze gemist worden, of wat er gaande is in het leven van die ander. Maar natuurlijk is het altijd een steuntje in de rug en het is altijd te laten weten: “Ik hou van je en ik ben bij je. Ik zie wat er gaande is in je leven en denk niet dat je alleen bent om dit op te lossen of er komt een verandering aan of whatever.” Dus het is altijd een steuntje in de rug, het is altijd liefde. Maar specifiek gaat het over alleen die persoon. Dus niet over de hele zaal. Maar voor mij is dat anderhalf uur achter elkaar. En dat betekent dat er een x-aantal contacten gemaakt worden op die avond. Dat kan variëren tussen de, noem eens wat, acht en vijftien daartussen.
Krista: Ik ga je onderbreken, want ik sla dat een beetje steil achterover als je begint. Want meestal begin je… “Ik heb hier zes mensen.” Bijna. En dan denk ik, oké, wacht even hoor. Zullen we gewoon beginnen met één? En vervolgens al die zes mensen die komen en de manier waarop je ze vindt, want dat is ook nog wel interessant om te vertellen. Je gaat niet vragen om wie herkent dit.
Anoeska: Nee, dat doe ik niet.
Krista: Nee, maar dat is wel bijzonder, want de andere wereld vertelt het jou.
Anoeska: Ja, maar natuurlijk. Als zij kunnen vertellen wie ze zijn, dan kunnen ze ook vertellen voor wie ze komen.
Krista: Maar als je dan zes mensen bij je hebt vanuit de andere wereld en dat je ze dan allemaal weet te linken aan de juiste ontvanger die daar in de zaal zit… Nou, daar heb…
Anoeska: Ik een cursus voor een weekend van gevolgd.
Krista: Ergens in een hutje op de hei.
Anoeska: Ja, maar dit adem ik, dus dit doe ik mijn leven lang al. Ja, maar ik begrijp wat je zegt hoor. Dus in die anderhalf uur komen er tussen die acht en vijftien contacten. En ja, soms komen ze in één keer met vijf, zes tegelijk. Dat heeft weer een andere reden, dat is meer voor mij.
Krista: Om te trainen.
Anoeska: Nee, dat ga ik je straks uitleggen. Maar eerst even wat een demonstratie is. Want anders dan krijg ik het niet meer op een rijtje in mijn brein. En per contact wordt er dus verteld, hier ben ik, dit ben ik. Dat noemen we de identificatie. Zodat degene voor wie het is in de zaal het contact ook weet: “Ah, dat ben jij, wat leuk.” En vervolgens komen ze vertellen waarom ze daar zijn. Want ja, schijnbaar kan de ander dat zelf niet voelen of whatever. En daar hebben ze dus een medium voor nodig die eigenlijk die stembanden leent. En wordt er dus verteld van dit en dat is er in je leven. Dus dat is heel specifiek voor die ene die op dat moment die contact krijgt. Dus dat is tussen de acht en vijftien keer. En in zijn geheel is… Kijk, als jij… Laat ik zeggen, ben ik goed bezig. Dus ik ben goed aan het luisteren, goed aan het vertalen, goed aan het doorgeven. Dan gebeurt er ook iets in de zaal, ook voor al die mensen die geen contact krijgen. Want het is natuurlijk iets wat je ziet, wat het brein zegt: “Hoe dan?” Waaronder dan die vijf, zes, wat jij even niet noemt. “Hoe dan?” Dus wat gebeurt daar? Dat bewustzijn wordt gekieteld. Dus toch over nadenken. En dat is eigenlijk wat er in het groot gebeurt op zo’n moment. Want bij mij in de zaal varieert tussen 50, 80 mensen meer niet. Omdat, ja, dat mag van de brandweer niet binnen komen.
Krista: Is ook al niet aan.
Anoeska: Nee, daarom… Dat doen we natuurlijk het hele jaar door. Maar je raakt in een keer 50 tot 80 mensen aan en dat bewustzijn wordt geprikkeld. Dat is het grote plaatje. In het klein is het dat iedereen, dus die 8 tot 15 mensen in de zaal, dat zij een een-op-een contact krijgen. Je snapt, ik zei net al even, vroeger deed ik dit vijf tot zes keer per week, per avond. En ik kwam overal, dus vanaf Den Helder, zeg maar, tot in het puntje van Limburg. Overal, in theaters en noem het maar op. Maar ook in spirituele verenigingen. Overal kwam ik dan demonstreren. Nou, superleuk, maar op een gegeven moment, na een paar jaar, dan brand je een soort van op.
Krista: Niet gek hè?
Anoeska: Nee, dat is natuurlijk niet gek. Ik ben niet zo geweldig als hij was in zijn tijd natuurlijk, maar ik voelde me eigenlijk een beetje Elvis. Ik rolde eigenlijk uit het busje, bij wijze van spreken. Ik wist niet eens meer waar ik was. Sta ik nou in Lutjebroek of ben ik nou in… In Den Haag of ik weet het niet eens meer, ik moet hier maar demonstreren. Dus op een gegeven moment was voor mij het idee van weet je wat, ik ga niet meer heel Nederland en Duitsland of België rond, maar laat de mensen maar naar mij toe komen. En zo is het eigenlijk ontstaan. En nou komen mensen van heinde en verre naar mij toe. Omdat ik het al zo lang doe en ik geniet er nog steeds van.
Krista: Ja, dat zie je wel. Het is een feestje voor jou.
Anoeska: Ja, het is een feest. En ik hoop dat de mensen ook echt voelen dat het ook voor hun een feest is. Want het blijft magisch als je ernaar denkt. Er zijn vele die nog altijd bij de kist…
Krista: Altijd er zitten. Ja.
Anoeska: Maar het moet voor mij ook leuk blijven, voor Anoeska. Want anders is het steeds hetzelfde. Een jaar in, een jaar uit. Mijn karakter, Anoeska, ik kan niet tegen sleur. Dus ik hou van steeds vernieuwing, verandering, verbetering. Leuk, leuk, leuk. Ik vind alles spannend. En dat heb je natuurlijk met een tweelingen-boogschutter sterrenbeeld. Die wil gewoon elke keer…
Krista: Sleur, allergie.
Anoeska: Nou, andere wereld weet dat. Dus dat instrument moet ook, dat ben ik dus dan, dat lichaam, dat moet ook blij blijven. En wat krijg je dus? Ik hou van uitdaging, dat is ook mijn aard.
Krista: En zij geven dan jou die uitdaging.
Anoeska: En die krijg ik dan. Ja, ik wil ergens m’n tanden in zetten.
Krista: Dat is de intelligentie natuurlijk.
Anoeska: Ja, dus ooit begon dat met “Ik heb hier twee mensen”, toen drie mensen en toen vier mensen en soms, nou ja, nu komen ze met… Ja, die vijf, zes horen dan ook niet bij elkaar natuurlijk, want het zitten allemaal verschillende mensen weer in de zaal waar ze bij horen. En dat vind ik geweldig, want zo kunnen we met z’n allen… Ik noem het dan spelen, maar de andere wereld is natuurlijk liefde en levenslust. En voor de mensen in de zaal is het natuurlijk gewoon superleuk… dat hun dierbaren voorbijkomen op helemaal niet zo’n tragische wijze, weet je? Want vaak is het natuurlijk… Mensen denken dood en dan denken ze meteen aan donker en verdrietig. Maar ze komen gewoon zoals ze gekend zijn hier bij leven. En dat kan soms ook hilarisch zijn, weet je? En dat verschilt natuurlijk van persoon op persoon. Dus als je er zes tegelijk hebt, dat is dan wel voor mij als medium heel hard werken, maar het is gewoon superleuk om te doen. En ik kan het een beetje vergelijken, het klinkt heel gek wat ik nu ga zeggen, maar zeg een barkeeper en die heeft een volle bar en die weet precies hoe dat werkt achter die bar. En nou ja, er zijn dus op dat moment in die volle bar zes man die tegelijkertijd een cocktail willen en die gaat aan de slag, weet je. Zo voelt dat voor mij. Leuk, ik mag werken.
Krista: Ik mag iedereen blij maken.
Anoeska: Ik ben ook helemaal niet bang om vertaalfoutjes te maken. Want dan corrigeer ik dat natuurlijk ook meteen. Dus als iemand zegt, zo was het niet. Oh, geen probleem.
Krista: En mensen zeggen alleen, ja, nee, ik weet het niet.
Anoeska: Dat ook niet, natuurlijk. Ik vraag ook niet, wie herkent dit? Sowieso die vraag vind ik echt, nou dan, dat weten de studenten hier.
Krista: Ja, dat is een soort stoffen.
Anoeska: Dan moet je je voorstellen, dan komt je moeder en ik bestempel haar sowieso al als dit. In plaats van, wie herkent deze mevrouw of deze moeder? Maar sowieso vragen we niet, wie herkent hem of haar? Dat is echt een heel lui mediumschap. Want dan gooi je eigenlijk die moeder, dat contact en grabbel in de zaal. En ja, als je dan stelt, je bent ook nog niet een goed getraind medium, dus het is ook niet specifiek. Nee, nee, niet naar de andere wereld. Maar die weten dat jij traint, dus dat maakt niet uit. Maar vooral niet naar het publiek, want zij hopen allemaal op een contact, want daarvoor zitten zij natuurlijk daar in dat publiek. En wat doe je dan? Je gooit eigenlijk iets te grabbel, een stukje informatie, wat bijna iedereen kan zijn dan. En vervolgens gaan mensen die hopen, gaan natuurlijk zeggen, ja, ik. En dan krijg je daarna zo’n soort van veiling. Dus wie het meest ja zegt, gaat dan met oma naar huis. Weet je wel?
Krista: Ja, dat is niet…
Anoeska: Nee, dus wie herkent het? Heb je het al? Wie herkent dit of wie herkent het? Afschuwelijk. En dan, ja, nee, nee. Dat is gewoon geen mediumschap. Dat is gewoon een soort van veiling, lijkt me dat dan. En dan krijg je ook nog weleens een boodschap erachter aan. “Je hebt het zwaar gehad. En omdat je het zwaar hebt, moet je even lekker goed voor jezelf zorgen. Ga de natuur in. Of ga creatief doen.” Ja, dat is toch geen boodschap? Dus de hele zaal denkt dan, oh ja, dat kan ik ook wel doen. Want iedereen heeft het zwaar.
Krista: Ja, dat geldt voor iedereen dan.
Anoeska: Dus dat is natuurlijk niet de demonstratie zoals je hem bij mij ziet. En dat is ook niet zoals de studenten, Ireen en waaronder jij natuurlijk, dat leert. We moeten niet bang zijn om specifiek te durven zijn. Dus we kunnen ook bij training zeker foutjes maken. Ik bedoel, in de vertaling geen probleem. Dan gaan we schakelen terug en nog een keer proberen te vertalen. We blijven mens. En wat heel belangrijk is toch om te vermelden, en dat vind ik hier in de podcast ook, maar ook roep ik dat toch ook best wel regelmatig voordat ik start. Ik kan natuurlijk niet elke keer roepen, want dan laat je ook zo’n repeat. Maar mensen moeten het blijven beschouwen als een experiment. Dat is eigenlijk het hele spiritisme. Wij zijn aan het experimenteren van en proberen te bewijzen, is er leven na de dood? Op het moment dat we zeggen het is zo, dan neigen we meer naar een religie toe. Maar ook een demonstratie mediumschap. Dus in dit geval waar ik dan voor de mensen ga werken in de zaal… en zoveel contacten het blijft, een experiment.
Krista: Een ontdekking.
Anoeska: Een ontdekkingstocht samen van kijk, ik probeer te bewijzen. Kijk, voor mij is het een vaststaand feit. Maar voor de anderen is het ja, misschien wel, misschien niet. En dit is wat ik je kan bieden om te kijken van nou… misschien is het voor jou dan ook zo of niet. Dat moet je alleen maar voelen in jou. Dus we zijn in mijn beleving de tijd voorbij. Kijk, want het wordt natuurlijk nog wel in sommige stromingen gebracht als een dodendienst, hè? Of een religieuze dienst. Ja, waardoor… Ja, dat klinkt ook wel weer zwaar en heftig. En ook alsof je op een soort van uitvaart bent. Terwijl… En dat is wel het verschil natuurlijk als mensen dan bij mij in demonstraties zijn geweest.
Krista: Er wordt veel gelachen. Er wordt veel… De energie is heel vrolijk.
Anoeska: En natuurlijk zijn er ook heel emotionele momenten, maar die zijn altijd heel ontroerend eigenlijk. Weet je, het is meer je hart wordt geraakt in plaats van je hoofd met verdriet. En ik roep altijd tegen iedereen, het is een experiment en jij moet voor jezelf voelen of dit ziel is of niet. Ja, ik kan je niet vertellen, ik kan het je alleen maar steeds laten zien. Van kijk, dit is onmogelijk en dit is wat er gebeurt. En ja, aan de ander, ieder voor zich om te voelen wat dat voor jou betekent. En ik wil je niet, kan je niet over de streep trekken en kan je niet met je voet tussen de deur duwen. Dat wil ik ook helemaal niet. Dus dat is eigenlijk wat een demonstratie mediumschap is in het grote geheel. Is eigenlijk healing voor iedereen die er zit, want ja, wauw. Wat mooi en hoe leuk en hoe warm en hoe schattig.
Krista: Zeker, want wat ik zo leuk vond, dat is al een aantal demonstraties terug, kwam je dan met drie moeders tegelijk, en als we het over specifiek hebben, waar je mee startte, en dat vond ik echt zo ijzersterk, je pikte degene voor wie de moeders kwamen. “Jouw moeder hield van koffie, en jouw moeder dronk alleen maar thee.” En dat klopt dan ook. En gelijk bij de juiste personen was.
Anoeska: Je… Ja, en dan gaan ze natuurlijk met z’n drieën nog meer informatie geven dan alleen koffie en thee. Ja, precies. Maar dat is voor hen de insteek van zo, oké, dan heb je in ieder geval de juiste… Ik meen dat het dochters waren, als ik nog even terug… Weet ik niet eens zeker of er ook nog een zoon tussen in het publiek staat.
Krista: Volgens mij alleen dochters.
Anoeska: Dochters, maar weet ik niet meer. Maar in ieder geval dat het de juiste kinderen gevonden waren. En vanaf daar bouwt het natuurlijk steeds meer informatie op, de herinneringen. En kijk, je begrijpt dat het voor mij is leuk, want ik hoef dan alleen maar niet na te denken, maar natuurlijk gewoon van de een naar de ander en weer terug naar de een en dan weer naar de ander. Dus één, twee, drie, drie, twee, één en steeds heen en weer. En het mooie vind ik, en dat is de intelligentie ook van die andere wereld, op een gegeven moment weten ze ook weer alle drie bijeen te sluiten. Dus wat ze dan weer overeen hadden, de moeders. Dat is toch intelligentie? Dat kan je toch niet bedenken? Ik bedoel, ik ken die mensen niet. Ik weet niet de moeders, ik ken niet de kinderen.
Krista: Maar dat is fantastisch om dat te ervaren tijdens zo’n demonstratie. Van goh, wat gebeurt hier nou eigenlijk? En dat inderdaad, dat samenkomen. Je hebt ook een keer een demonstratie gehad en dat doe je eigenlijk nooit, een boodschap voor iedereen. Maar toen was in elk… contact wat er was bij de ontvangers, zeg maar, was het thema angst.
Anoeska: Ja.
Krista: En toen kwam je met een boodschap en dat is mij ook zo bijgebleven, omdat je dat normaal gesproken, kom je nooit voor een boodschap voor de hele zaal, waar je iets mee wil geven, of tenminste niet jij, maar de andere…
Anoeska: Wereld, want dat ben ik niet hoor.
Krista: Nee, dat moet ik wel even goed duidelijk maken. De andere wereld kwam met een boodschap of een bericht voor ons allemaal. Dat vond ik ook een bijzondere ervaring.
Anoeska: Ik kan me dat nog herinneren en volgens mij was het in de crisis, in de pandemie nog. Alleen in een periode dat we dan net even weer bij elkaar mochten komen op afstand. Dus de zaal zat wel vol en iedereen heel eng op afstand, dat weet ik nog, ramen open. Ja, schijnbaar was het het moment om iedereen erop aan te spreken om vooral niet in die angst, want die woede.
Krista: Was er natuurlijk enorm.
Anoeska: Ja, ik weet dat nog. Ja, zij doen wat nodig is. Ik bedoel, ik ga niet over de regie. Ik weet niet wie er komt, ik weet niet wat. En het is natuurlijk uitzonderlijk dat ze eigenlijk overgaan op Transpeaking, hè. Want dat is… Nee, krijg je geen… Vanuit Trans… Het is natuurlijk alleen maar Transpeaking. Maar dan, zeg maar, een soort van lezing moet houden. En dat was volgens mij het einde, klopt dat?
Krista: Ja, want je had de demonstratie voor mensen alleen, zeg maar, zo gedaan. En toen kwam er nog echt een verhaal vanuit de andere wereld.
Anoeska: Over angst.
Krista: Over angst, omdat dat bij elk contact wat je maakte, was dat eigenlijk het thema. En toen kwam de andere wereld met van, jongens, dit is eigenlijk voor jullie allemaal.
Anoeska: En dat raakt dan ook iedereen, hè?
Krista: Het was heel bijzonder wat er gebeurde.
Anoeska: Ja, en dat is het zielscontact. En ik zei al in de andere podcast, voor mij zijn wij allemaal één ziel. Dus als iedereen ontspannen is en even uit dat hoofd stapt… dan voel je ook weer dat een. En op zo’n moment, aan het einde van zo’n demonstratie… kun je je voorstellen dat je publiek is even helemaal relaxed. Je hebt een mooie avond. Dus je is zo te bereiken. Dus je spreekt eigenlijk gewoon… Ziel spreekt Ziel. Snap je dat? En dan komt het ook binnen. Kijk, als Ziel tegen hoofd praat of hoofd tegen hoofd… dat gaat hem niet worden, dat komt niet binnen, want het hoofd zit ertussen. Maar als iedereen ontspannen is en het hoofd staat zo goed als uit. Lekker aan het kijken. En die staat een beetje op zo’n stand-by-modus. Dan komt dat natuurlijk binnen. En dat is natuurlijk iets wat de andere wereld ook weet. Welk moment daar… Ja. Wat nodig is. Wat er gaat gebeuren. Wat er nodig is. Wat je mee moet maken of niet. Maar dat is dus in de nood erop, dat is uitzonderlijk dan. De lezing wordt er meestal niet achteraan gehouden. Ik hoop ook niet dat die al te lang was, maar daar ga ik ook niet over.
Krista: Nee, het was kort maar krachtig. Hij kwam wel echt binnen, iedereen was stil. Mooi, mooi.
Anoeska: Maar normaal gesproken is dat dus niet zo. Nee, dat klopt.
Krista: Maar het is meer dat ik dat mee wilde geven van dat is een keer gebeurd, maar wat niet normaal gesproken tijdens een demonstratie. Maar het is wel de moeite waard om een keertje zoiets te ervaren, zo’n demonstratie.
Anoeska: Dat denk ik wel voor mensen, ja zeker. Het is natuurlijk altijd anders. Er komen natuurlijk altijd andere mensen voorbij. Er zitten andere mensen in het publiek. De energie is altijd anders.
Krista: Dus daarom is het zo leuk. Omdat de demonstratie wordt vaak, wat je zegt net…
Anoeska: Het is geen dodendienst.
Krista: Zo’n dodendienst. Als ik vertel tegen mensen… Nee, het is een avond lachen, je hebt een avond plezier en je hebt een leuke avond. Dan zie je ze me echt aankijken.
Anoeska: Hoe dan?
Krista: Hoe dan? Dat kan haast niet, want je gaat toch contact maken met de overleden mensen.
Anoeska: Ja, maar weet je, daar wil ik toch het laatste nog even wat over zeggen als dat mag.
Krista: Zeker.
Anoeska: Want dat is dus wat… De meeste mensen, als ze denken aan de doden, dan denken ze alleen maar aan de dood.
Krista: Exact.
Anoeska: Maar wij… Het hele mediumschap gaat niet over de dood. Het mediumschap gaat over leven. En de mensen die dus wel overleden zijn, waarvan hun lichaam dood is, hebben het 9 van de 10 keer helemaal niet over de dood. Maar zij komen wel meer zoals je ze gekend hebt. Nou, dat waren toch ook geen graftakjes bij leven?
Krista: De meeste niet, nee.
Anoeska: Dus die komen ook niet pleeg. Maar dan gebeurt het ook gewoon voor de zaal. Als iemand bloedserieus was, dan wordt het in één keer even heel serieus. Maar als iemand gewoon vrolijk was, dan is iemand gewoon vrolijk. Want zo herken je ze toch? Maar dat is wel vaak wat er natuurlijk gebeurt.
Krista: Maar dat zijn de bewijsvoering dan hè?
Anoeska: Dat is gewoon een stukje bewijs. Zo heb je ze gekend. Ik bedoel, stel, ik zou vanuit de andere wereld komen, dus Anoeska’s lichaam, en ik kom er uit de andere wereld, dan kom ik ook niet als een zwaarmoedig graftakje naar voren.
Krista: Nee, ik denk dat ik je op…
Anoeska: Een gegeven moment uittrek. Ja, maar nogmaals, mediumschap gaat over leven. Het leven dat we nu leven, het leven dat we geleefd hebben. Dus ja, hoe zij voor ons geleefd hebben en het leven hoe we het graag… willen leven. En dat is natuurlijk altijd in de liefde en gelukkig. En dat is waar mediumschap over gaat. Het gaat niet over de dood. Daar hebben we uitvaartondernemers voor.
Krista: Zeker. Wij gaan demonstreren.
Anoeska: Dankjewel Chris.
Krista: Dit was de podcast van Hemelswijs. Van Anoeska Koopman en Krista van van Loon
