HemelsWijs Medium Anoeska Coopman

Engel op Oorlogspad

Mediumschool Amsterdam HemelsWijs

Soms voelde ik me vroeger net een oude engel met van die gehavende vleugels met versleten veertjes. Ik voelde me dan zo'n duizend jaar oud en misplaatst op aarde. Misplaats en met heimwee. Te weinig heimwee om naar “huis” te gaan en net genoeg heimwee om niet de drang te kunnen onderdrukken om een hemel op aarde te willen creëren. Afijn, zo'n engel die vol bezieling blijft fladderen totdat het laatste veertje is uitgevallen.

Nou weet ik dat ik niet de enige ben met dat gevoel, dat gevoel dat als je niet oppast je meesleurt een diep putje in. Welnee, ik zie ze overal van die "oude engelen" en misschien herken jij jezelf wel als je dit leest.

Van die typjes die gevoelig zijn voor al het leed en kwaad in de wereld. Zo gevoelig dat we er verdrietig van kunnen worden of angstig of depressief en ons gaan hullen in een emotioneel isolement in een poging om zo nog enige kans op teleurstelling in de mens te voorkomen. Verstandelijk begrijpen we hoe de wereld in elkaar steekt maar gevoelsmatig kunnen we er geen touw aan vast knopen. Op die momenten kan je wel huilen van onmacht om alles en iedereen op de wereld. Aanslagen, gifgasaanvallen, dierenmishandeling "zomaar" wat koppen uit de kranten. En dan heb ik ’t gemakshalve niet eens wat er allemaal in je eigen leven kan passeren. Kortom, als oude engel blijkt dat je werk er nooit opzit. Je hoopt van wel, het is je doel, maar 'de mensch' bewijst elke dag iets anders. Hoe harder je ploetert hoe meer "werk" je om je heen ziet groeien.

Ook misschien een hele herkenbare is de 'boze engel'. Ooit heel gevoelig (stiekem nog steeds) en was genegen om ‘n ieder te helpen maar te vaak in de vleugels geschoten en toen in de aanvalsmodus gegaan. Want aanval zal wel de beste verdediging zijn? Een 'Engel op oorlogspad' noem ik ze. Boos en teleurgesteld, je deed toch immers je best? Ook kan het zijn dat je onverschillig bent geworden. En de val naar onverschilligheid is wel de diepste val die een engel kan maken. Want als zelfs de gevoeligen zich niets meer aan gaan trekken van al het leed... Als zelf zij de hoop opgeven en niet meer de drang voelen om te helpen, redden en lief te zijn? Wat moet er dan van de wereld terecht komen?

Dan maar niets verwachten want dat schept teleurstellingen? Onzin! Zouden we alle verwachtingen naar elkander loslaten dan vervallen we toch tot een kans- en hopeloos geheel? We mogen fatsoen, respect, naastenliefde van elkaar verwachten! Je krijgt het niet altijd direct terug maar wees dan niet ontmoedigd. Blijf het ondanks dat toch zelf geven en je zult ontvangen! Misschien van een ander, misschien op een ander tijdstip maar het komt jouw kant op. Een energetische investering die zichzelf altijd terugverdient.

Elk mens is eigenlijk een engel. Een wezen dat diep van binnen puur en goed is en harmonie, liefde en vrede wenst. Maar door omstandigheden en conditioneringen, die het leven met zich meebrengt, zo ver van zichzelf verwijderd kan raken dat het vergeet dat het “vleugels” heeft. Dat het liefde is en die liefde graag geeft en ontvangt.

Hoe dan die gehavende vleugeltjes weer oplappen en de blijheid, vrijheid tegemoet gaan? Hoe komen we weer tot die essentie die we in werkelijkheid zijn? En hoe blijven we daar?

Waar veel licht is daar moet donker ook ergens aanwezig zijn, het één kan niet zonder het ander. Het hele leven is bestaat uit tegenpolen, dualiteit. Donker/ licht, stilte / lawaai, verdriet / blijdschap. Maar ook binden & loslaten. Het kunnen binden is onze kracht, maar daar waar onze kracht ligt verschuilt ook vaak onze zwakte… loslaten.

En ondanks dat we weten dat het hele leven als het ware één grote pulserende cyclus is, willen we wel de ene kant van die cyclus accepteren maar niet de andere kant. Sterker nog we vechten er zelfs vaak tegen. Toch wil het één nooit zonder het ander dat gaat nu eenmaal niet... de schepping is zuiver in haar balans en behalve liefde is niets voor eeuwig.

Afijn, het binden en loslaten... we binden ons vanaf de dag dat we geboren worden , dat begint met moeder en kind. Maar tegelijkertijd laten we elke dag dat we iets zelfstandiger worden en dat we iets ouder worden een beetje los. De moeder het kind, het kind de moeder en uiteindelijk het aardse leven.

Het leven is een wrede schoonheid. Een schoonheid die je zal doen liefhebben, verblinden en doen genieten, binden. Maar je ook zal pijn doen, kwetsen en teleurstellen. De hele valkuil van ons als mens is dat we enkel willen en verwachten te mogen leven met de schoonheid en dus geen rekening willen houden met de meedogenloze kant van het leven, terwijl die twee één zijn. Gaandeweg laten we los wat ons gelukkig maakt door ons hard, boos of onverschillig op te stellen. En binden ons aan dat waar we ongelukkig van worden, oud zeer, teleurstellingen etc.

Dus, hoe dan die gehavende vleugeltjes weer oplappen en de blijheid, vrijheid tegemoet gaan? Hoe komen we weer tot die essentie komen die we in werkelijkheid zijn? En hoe blijven we daar?

Door je te realiseren dat jij een wezen van liefde bent en daar onverstoorbaar naar te blijven handelen. Door je weer te gaan binden aan dat waar je gelukkig van wordt en los gaat laten wat je verdrietig maakt, op z’n minst vrede sluit met het leven zoals ‘t is. En te accepteren dat licht niet zonder donker kan bestaan. En al lijkt het nog zo donker er is eigenlijk altijd licht. Want donker kan immers ook niet zonder licht. Alleen jij bepaalt zelf hoe hard je het licht laat schijnen. En hoe harder je schijnt, hoe hoger je vliegt.

 

Geplaatst: 12-05-2017 21:13:30

Verlicht zijn, 't staat geweldig maar 't past me niet.

Mediumschool Amsterdam HemelsWijs

“En als jij nou bij mij komt trainen dan ben je niet alleen de spirituele Messi maar deze de zomer ook nog eens supersexy!!” zei hij met een grijns van oor tot oor alsof ik ‘ones in a lifetime’ aanbod kreeg. Ho.. stop.. wacht even.. wat bedoel je?! vroeg ik om tijd te winnen zodat ik de zojuist ontstane kortsluiting in mijn hoofd kon incasseren en verwerken. Ten eerste wat is een Messi? Hoofdschuddend prevelde hij iets van “onvoorstelbaar…” en “natuurtalent” waarna ik de vergelijking nog steeds niet direct begreep. (Dat bleek een ‘wie’ te zijn.. sorry meneer Messi). “Nou jij bent toch hartstikke verlicht!” hervatte hij vol enthousiasme onze conversatie. Verlicht? Ik?? Ja, als ik onder een bouwlamp ga staan misschien… Dit gesprek ging zo niet de kant op die ik wilde, alleen al de gedachte dat ik verlicht zou zijn. Verlicht zijn.. 't staat geweldig maar ’t past me niet.

En deze zomer sexy?! Ik voel me nu al sexy… sputterde mijn ego tegen… wij hebben duidelijk allebei een andere definitie van ‘sexy’. "Dus je komt niet bij mij trainen?" hij keek erbij alsof ik hem een puppy had beloofd maar die belofte nu toch maar niet nakwam. Euh, nee ik zou niet weten waarom. Ja maar… wil je niet in topvorm zijn dan?! opperde hij bijna wanhopig in een poging om mij alsnog ‘het Licht’ te laten zien. Ik bedoel.. een spirituele Messi zijn én een afgetraind lichaam dat is perfectie, dat is sexy! En met die woorden propte hij mij in diverse hokjes a la de prijswinnende cavia van Fred Oster.

Nee, ik kom niet bij je trainen ik voel me in topvorm en dat wat jij als imperfectie ziet, zie ik als één van mijn mooie kenmerken. Nu had ik bij hem kortsluiting veroorzaakt, zijn gezicht was één en al ‘Huh, hoe dan?!?’ en was het mijn beurt om breed te grijnzen.

Beste man, ik dank je hartelijk voor je lieve aanbod, echt waar. En was er noodzaak voor mijn gezondheid geweest dan had ik je aanbod met twee handen aangegrepen. Maar ik ben heel tevreden met dit lichaam en hoe het eruit ziet, wel of niet sexy in de ogen van anderen dat zegt mij niets meer. En geloof me als ik zeg; Been there, done that, got the T-shirt and…. paid for it.

"Sexy, in mijn beleving, is ‘Kracht’. De kracht van oprechte zelfliefde, van onbevangen zelfvertrouwen, de kracht van heldhaftige kwetsbaarheid, de kracht van Authenticiteit! Hoe zou ik in hemelsnaam nu aan Jan en alleman kunnen verkondigen dat zelfliefde DE weg naar geluk is als ik daar zelf niet in zou geloven? Hoe kan ik al die mooie schepsels vertellen dat “imperfectie” een verzinsel van het brein is en dat er in ons allemaal een spirituele Messi schuilt (wat dat ook betekenen mag..) als we maar geloven in onszelf, dat we al perfect zijn zoals we zijn. En dan zelf ontevreden zijn over de “looks” van dit lichaam omdat het niet door ieders brein in het hokje “sexy” geplaats kan worden?! Nee, dat zou lachwekkend en dubbelhartig zijn. Wie zit er te wachten op zo’n toneelstukje? Niemand toch?! Mensen zijn niet dom en ik ben geen foute reclame spot die het één roept en het ander doet."

"Ik ben een ziel die in dit leven door schade en schande geleerd heeft dat niets zo sterk en perfect is dan The Power of Love. En dat ik mijzelf én de ander beschadig als ik dat niet op z’n minst zou trachten te belichamen en er naar zou handelen. Dus ik pas voor een nominatie voor het Gouden Windei… DAT is in mijn beleving niet sexy!" sprak de Messi *kuch* met de weelderige contouren van ’t Theelepelvrouwtje...

Hij had haar gewogen en te licht bevonden,
Zij lichtte meer dan ‘n tip van de sluier, onomwonden
Duisternis werd schemer en uiteindelijk zag hij ’t licht
Bij nader inzien bleek ze toch 'n ‘zwaargewicht’…
© Anoeska

Geplaatst: 05-01-2017 23:20:10

"Mag ik je wat vragen? "

Mediumschool Amsterdam HemelsWijs

Wat moet ik nu? Hoe word ik ooit weer gelukkig? Houdt het nooit eens op? Ik las de blinde paniek in zijn ogen. Blind omdat hijzelf geen enkele uitweg zag in zijn huidige situatie. Paniek, omdat hij dacht altijd controle over zijn leven te hebben gehad en die denkbeeldige controle nu volledig kwijt was...


Na afloop van een demonstratie mediumschap toen bijna iedereen weg was kwam ze een beetje onzeker op mij aflopen en met waterige ogen stamelde ze verlegen; Mag ik u iets vragen? Mijn man is met veel verdriet overleden… er is mij verteld dat hij nu nog steeds verdrietig is, is dat zo? Ik draag die gedachte nu al een jaar bij me en ik ben daar zo verdrietig van. Het is helemaal niet zoals hij was… weet u dat? Is hij nog steeds verdrietig? Ik voelde haar loodzware verdriet én het onnodige schepje dat er bovenop gedaan was…


Ze mailde mij in de nacht, doodsbang was ze naar eigen zeggen. Ze voelde dat er steeds iemand in haar omgeving was en dat moest wel een slecht iemand zijn want ze werd er zo bang van! Ook was ze niet altijd even aardig geweest en misschien kwam die persoon haar nu straffen? Angst is een slechte raadgever…


Ze is een medium en voor een tijdje ging haar dat geheel natuurlijk af. Ze deed erg haar best om anderen te helpen maar het leek wel of de Spirituele Wereld en haar mediumschap haar in de steek lieten… ze kon het niet meer. Met dikke tranen zat ze tegenover mij en vroeg me; Wat heb ik verkeerd gedaan dat het niet meer lukt? Ik wil graag anderen helpen. Haar zelfvertrouwen was gekoppeld aan het respons wat zij kreeg van anderen en het was nooit in haar opgekomen dat zij ook zichzelf moest helpen. Leren in zichzelf te vertrouwen. Ook mediums zijn ‘maar’ mensen…


“Mediumschap en (zelf)liefde, wat heeft het één met het ander te maken? Wat kan mediumschap voor mijn leven betekenen? Bestaan er slechte geesten en is mediumschap gevaarlijk? Hoe kom ik bij mijn gevoel? Hoe leer ik naar mijn gevoel te luisteren en de juiste beslissingen voor mijzelf te nemen? Waar zit mijn ziel en hoe kan ik leren luisteren naar mijn ziel? Wat gebeurt er als je dood gaat? Zijn er zielen die blijven dolen? Hoe weet ik dat wat ik doorkrijg of dat van mij is of van een ander of van de Spirituele Wereld? Is mediumschap voor iedereen of is het alleen voor “uitverkorenen”? Kan je mediumschap leren? Moet je daarvoor naar school? ”

Dit is een kleine greep uit de 1001 vragen die met grote regelmaat aan mij gesteld worden. En natuurlijk ben ik geen alleswetend orakel. Maar na 26 jaar actief in het mediumschap hoop ik wel over enige wijsheid hierin te beschikken. De exacte waarheid heeft niemand in pacht, niemand, niet één ziel hier op aarde. Pas als we zelf gaan hemelen zullen we het weten en dat is maar goed ook. Toch zijn er genoeg vragen waarbij ik je kan helpen het antwoord te vinden door mijn jarenlange ervaring met de Spirituele Wereld, in het mediumschap en met de BDE (Bijna Dood Ervaring) die ik mee heb moeten maken.

Op 3 februari & 22 september geef ik een lezing en een 'Vraag & Antwoord' over de Spirituele Wereld & Mediumschap. De toegang is gratis, koffie en thee staan voor je klaar. Voel je vrij om je vraag te stellen, voel je welkom!

Liefs, Anoeska Coopman

Voor informatie en het reserveren van je plekje voor die avond >> Klik hier<<
(Wil je bij deze avond aanwezig zijn dan is reserveren noodzakelijk)

Geplaatst: 03-01-2017 20:29:40

Lief mens wat ik je graag nog zeggen wil,

HemelsWijs 2016- 2017

Ik weet een wens meer of minder...het gaat zo aan ons voorbij, we nemen het vaak voor lief het hoort er nu eenmaal bij. Natuurlijk wens ik je vreugdevolle feestdagen toe maar eigenlijk wens ik je dat elke dag toe dat elke dag een mooie feestdag voor je is. En uiteraard wens ik je een supergelukkig 2017 toe maar in feite wens ik je een zielsgelukkig leven toe.

Maar 'wensen' blijft een 'hopen op..' nog mooier zou zijn als een wens in realiteit om te zetten is omdat je eraan toe bent, de wereld eraan toe is.. Dus mocht je dit bescheiden kerstschrijfseltje dan toch echt lezen en ik mag iets aanreiken dan zal dat een kerstgeschenk vanuit mijn hart zijn in de vorm van een inzicht. Het inzicht dat we niet mogen vergeten dat wijzelf het in onze macht hebben om een leven lang mooie, inspirerende en gelukkige dagen te kunnen beleven. En dat we zelfs tijdens 'donkere tijden' liefde & dankbaarheid kunnen voelen. En dat we dus geen feestdagen als reminder nodig (zouden moeten) hebben om verdraagzaamheid, compassie, en naastenliefde te voelen, om te delen, samen te zijn en lief te hebben. Neem mijn 'geste' aan of lap het aan je kerstlaarsje.. Maar hoe het ook zij en wat het bitterzoete, maar ow zo eindeloos mooie, leven voor ons in petto heeft. De keus is er...altijd. 

Hele liefdevolle dagen en 'n zielsgelukkig leven,
veel liefs, Anoeska

Geplaatst: 19-12-2016 21:18:52

Zero Zoenen & Foute Koers Kussen

HemelsWijs Blog

Het valt niet altijd mee om je welgemeende vriendelijkheid naar de ander te uiten. Er kan zoveel onbedoelde verwarring en stress bij de ander ontstaan. Neem nou de "begroetingszoen". Zelf ben ik meer voor de enkele stevige pakkerd, *smak*, even klopje op de schouder en weer los. Met nadruk op "weer los" omdat sommige mensen plots geen tijdsbesef meer schijnen te hebben op zo'n moment en ik dan spontaan bindingsangst voel opkomen. Maar de "rechts, links, rechts" is toch de meest gebruikelijke. Nou kan ik nog meegaan in de tweede zoen maar die derde zoen van de "rechts, links, rechts methode" kan ik niet goed plaatsen... Waarom die derde?? Hier! Heb je een derde zoen! Een extraatje voor de eenzame dagen! Zoiets?? Als het gratis is vinden we het meestal niet erg om er royaal mee te strooien? Maar ook kleeft wel wat gevaar aan de "rechts, links, rechts -methode"..

Bijvoorbeeld de ‘Brillen Battle Zoen’. Twee brildragers begroeten elkaar, de brillen kletsen tegen elkaar aan (soms gevalletje Carglass) en soms blijft de ene bril aan de andere hangen. Als je niet oplet dan draag je na de begroeting de bril van de ander (met alle gevolgen van dien) of gaat één van de twee er met twee brillen vandoor, de ander in het duister tastend achterlatende.

Of wat dacht je van de ‘Foute Koers Kus’? Beide aanstaande zoeners zijn even enthousiast en meestal even chaotisch van aard. Even lijkt het goed te gaan totdat één van de twee (of beide) spontaan het "rechts, links, rechts" ritme kwijt is en zij elkaar hartstochtelijk (vaak ongewenst) vol op de bakkes zoenen! (Zo heb ik dikwijls iemand vol lipgloss besmeurd...) Meestal volgt er dan een nerveus gelach en weten beide partijen niet hoe snel zij zich op de hakken moeten omdraaien om met gezwinde spoed ieder hun eigen (juiste) koers te vervolgen. Met andere woorden: DIT heeft nooit plaatsgevonden!

En dan is er de niet zo gevaarlijke doch vaak voor de ontvanger teleurstellende "Zero Zoen"... De gever van zo'n zoen is meestal geen gever maar een dankbare ontvanger. De ander, de echte gever in deze kwestie, smakt er drie keer lustig op los terwijl de ontvanger als een vacuüm getrokken goudvisje met getuite lippen drie keer de lucht kust. Het mag de eventuele toeschouwer niet ontgaan dat de gever vaak wat beteuterd afdruipt terwijl het goudvisje vaak al opzoek is naar nieuw lucht om te happen… euh zoenen.

Ook bestaat er nog de, voor de één hachelijke en de ander heerlijke, ‘Wancombie Kus’. Hoe ontstaat de ‘Wancombie Kus’? Bij voorbaat is er al twijfel bij één van de kusser om de ander uberhaupt te willen aanraken, laat staan drie keer te zoenen. Helemaal lastig als deze twijfelzoener per toeval in combinatie komt met de "kom es effe lekker hier zoener" alias de ras knuffelaar. De twijfelaar schenkt eerst een glimlach in de hoop hiermee de kous afgedaan te hebben. De ras knuffelaar ruikt zijn kans, steekt aanmoedigend en breedlachend zijn/haar hand uit naar de twijfelaar.. Twijfelaar is niet voor niets een twijfelaar en steekt twijfelend zijn/haar hand uit naar ras knuffelaar. Vervolgens krijg je iets wat op een passievolle tango lijkt, alleen heeft de één goud met ster en de ander net zijn eerste lesje brons... kortom twijfelaar delft het onderspit.. en blijft dikwijls met een soort van whiplash achter als gevolg van deze verpletterende begroeting.

In het aller-sneuste geval treft een "rechts, links, rechts-aanhanger" een "enkele zoen-aanhanger". Ik hoef niet uit te leggen dat Stichting Korrelatie waarschijnlijk de handen vol heeft aan R/L/R-aanhangers die een E/Z-aanhanger hebben getroffen. Menigmaal blijft de R/L/R-er met een leeg gevoel achter, alsof hij/zij het niet waard was nog eens twee keer extra te zoenen.. (want zo hoort het immers toch?!)

Bij deze pleit ik dus, tussen neus en lippen door, voor een simpel en duidelijk en vooral hartelijk beleid: Gewoon één zoen links, klopje op de schouder en weer losss! (in geval van twee brildragende even vooraf overleg plegen) En anders; HIGH FIVE! Desnoods roep je er amicaal ‘Tik em aan ouwe!’ bij voor de zekerheid. Dan weet je zeker dat je niet zielig met je handje in de lucht blijft hangen als de ander even niet zo snel de nieuw aangenomen methode vat. Of je uit reflex een oplawaai verkoopt omdat hij/zij denkt dat je de aanval opent.... Zoals ik al zei: Het valt niet altijd mee om vriendelijk te zijn. Als we het maar, ondanks de “gevaren”, blijven proberen. Mijn ervaring is… Too much love won’t kill you.

Veel liefs en...Kus! (klopje op de schouder ennnn weer los)
Anoeska.

 

Geplaatst: 04-11-2016 22:10:46

Er zijn (nog) geen artikelen geplaatst.

Steenarm & Straatrijk

Blog Steenarm & Straatrijk HemelsWijs

 

Het was iets voor half zes in de vroege morgen, ik had net mijn jongste zoon bij zijn werk afgezet in hartje Amsterdam. Het was nog donker en de straten waren zo goed als verlaten op hier en daar een wakkere dakloze na. De motregen die sloompjes op de stad en mijn autoruiten neerviel verzachtte het gele schijnsel van de straatlantaarns. De setting was een mix van desolaat & weemoed alsof ik door een filmset van een zwaarmoedige drama heenreed. Op de achtergrond hoorde ik de eerste klanken van "Smile" van Tony Bennett klinken en zette de radio wat harder. "Smile though your heart is aching. Smile even though it’s breaking" galmde hij troostend door de boxen terwijl ik relaxed over een verlaten Dam heen stuurde.

Ik begon een beetje mee te neuriën en mijmerde wat voor me uit. En ineens vanuit het niets stond ze daar. Een vrouw, van in de dertig schat ik zo, midden op de weg met haar armen te zwaaien. Zonder na te denken stopte ik zette de muziek uit en liet het passagiersraampje zakken. Kan ik je ergens mee helpen? vroeg ik haar. Heeft u misschien wat geld voor de trein? vroeg ze met een verontschuldigende lach op haar mond. Mijn hemel, deze vraag was mij wel "duizenden" keren gesteld in de stad en altijd in de vorm van een smoes van ’n junk. Altijd geef ik ze wat, geeft niet dat ze liegen. Ze willen helemaal niet met de trein maar die discussie met hen aangaan is voor beide partijen een ‘gepasseerd station’. Als je op straat moet bedelen om geld (met wat voor smoes dan ook) dan is je leven sowieso ergens goed versjteerd en dat gun ik niemand toe. Als hij of zij dan een split second blij is met een paar rottige euro’s waarom zou ik dan doen alsof mijn neus bloedt.

Maar dit keer had ik helemaal niets bij me. "Het spijt me ik heb niets voor je" hoorde ik mezelf tegen haar zeggen en voelde me er echt rot bij. Ik bekeek haar nog eens goed en trok de conclusie dat deze vrouw geen junk kon wezen. Wel drijfnat van de regen maar keurige hakjes, tasje en dito jasje. “Geeft niets hoor, ik probeer het wel even op het station” ze glimlachte vriendelijk, stak over en zette haar pas flink in richting Centraal Station. Ik vond het vervelend voor haar bleef even staan en liet mijn raam aan de bestuurderskant zakken. Ik wilde graag iets zeggen maar wist eigenlijk niet goed wat. Vanaf een meter of twintig draaide zij zich om en riep al zwaaiende: "Nog een hele fijne dag!". "Jij ook!" riep ik snel terug wat een beetje vreemd klonk gezien het feit dat hij voor haar schijnbaar niet al te goed begonnen was. Maar ja, wat roep je dan? "Jouw dag met een gaatje is al begonnen, succes ermee!" Nee toch?!

Ik gaf weer gas en zette de muziek weer aan. Tony pakte de draad weer op waar hij gebleven was en zong verder alsof hij wist wat er zich net afspeelde: "Smile, what's the use of crying? You'll find that life is still worthwhile. If you just smile". En dat was precies wat de dame in nood deed, lachen ondanks haar ‘leed’. “Het komt wel goed met haar” mompelde ik mezelf bemoedigend toe en hopende dat dat ook zo zou zijn. En toen bedacht ik me; Sommigen mensen hebben een dag met een gaatje anderen een leven met een gat... En direct schoot me het liedje van Passenger te binnen, zocht het op en zette de boxen open. En al zingende alsof mijn leven ervan af hing en de duvel me op de hielen zat scheurde ik over de doodstille ringweg terug naar huis, vastbesloten er een happy dag van te maken. Want ik ben nou eenmaal zo’n typje dat liever een gat teveel in de lucht springt dan dat ik er geen gat meer inzie. "Well we’ve got holes in our hearts, yeah we’ve got holes in our lives.
Well we’ve got holes, we’ve got holes but we carry on!!"

 

Geplaatst: 24-02-2016 20:24:47

Worstelen met 'n Gekkie

Blog HemelsWijs Hou van jeZelf

 

Je kent het vast wel… Je moet een presentatie houden voor een groot publiek en tijdens de presentatie kom je erachter dat je gulp al de hele tijd open staat. Of in de bioscoop opzoek naar je plek struikel je over de voeten van de ander en klapt tussen de banken, je popcorn lancerend over de andere bioscoopgangers. Ach je kent het wel.. de bak koffie in je kruis tijdens de vergadering, jouw telefoon die afgaat tijdens de groepsmeditatie (toch niet zo’n goed idee die Highway to Hell ringtone..) je jurk die vanachter in je panty is blijven hangen na een toiletbezoek, of jouw ongelooflijk scherp badass weerwoord in een discussie…. dat ’n halve dag later…pas in je opkomt. Zucht, dikwijls jij die denkt te schitteren in de categorie “net even anders”..

En ach je kent het vast wel… Je doet je best spiritueel te leven maar lieve hemel je barst soms uit je aura van frustratie. Je bestormt workshop na workshop van synchroon oerdansen tot chakrakantklossen en ’t enige wat ’t je oplevert zijn blaren en meer frustratie. Wanhopig opzoek naar ‘t ultieme gevoel van vrijheid en verbinding (hoe tegenstrijdig) pak je nog eens een ceremoniële vuurdansdoop mee en gilt er een stembevrijdings sessie op een maandagmiddag uit. En eerlijk is eerlijk het lucht vast even op. Maar waarschijnlijk eenmaal thuis bekruipt je het gevoel dat er nog steeds iets is dat je over het hoofd ziet dat je je doel doet bereiken… Rust, geluk, vrijheid, van je Zelf houden.

Wat je eigenlijk al die tijd aan het doen bent is worstelen met een gekkie. En die gekkie ben jij zolang je denkt dat jij anders moet zijn dat het unieke mens dat jij bent. Het is niet een kwestie van jezelf accepteren want daar schuilt een “vooruit dan maar… omdat het moet” in. Het zit hem in omhelzen van je zelf in z'n geheel. Al jouw gekke flaters, grappige eigenschappen, kwaliteiten, unieke karaktertrekken, fysieke vormen ( hobbels en bobbels), jouw tic’s, tongval, triggers. Jouw kijk op de wereld, beleving, geaardheid, nukken, hebbelijk en onhebbelijkheden, whatever… JIJ in z’n geheel! Durf de gedachte los te laten dat er iets mis met je is. Ik daag je uit om één dag domweg te leven vanuit de gedachte dat je mooi, lief en perfect bent zoals je bent, want dat ben je. En je wilt nooit meer anders. Voorbij is het geworstel met ‘t gekkie… Op naar een gevoel van vrij zijn en je verbonden voelen met jezelf en de ander!

Wees groots in jouw Zijn! In jouw unieke Zijn! Je kracht schuilt in je kwetsbaarheid, de lef je Zelf te durven zijn in al jouw glorie. En bega je weer eens een blunder, nou heerlijk! Da’s jouw unieke Tommy Cooper momentje! Omhels het, lach erom en klaar! Voel je je in een situatie minder dan de ander, stuur het gekkie in je hoofd dan als de bliksem weg, recht je rug, ontspan en lach!

Vergeef jezelf dat je zo onaardig tegen je zelf bent geweest. Bedank je zelf omdat jij, jij bent.
Het is het proberen waard. En het mooie is… je kunt er NU mee beginnen, mooi mens dat je der bent! Zo simpel kan de weg naar een gelukkig leven zijn. En al die leuke trainingen en workshops? Gewoon blijven doen. Lekker genieten en het avontuur blijven aangaan! En zo tref je nog eens heel veel andere leuke mensen die zo nu en dan met ’n gekkie worstelen en da’s lang zo gek nog niet!

 

Geplaatst: 18-02-2016 00:08:33

1   |   2      »      

Vertaal deze website