HemelsWijs Blog

Steenarm & Straatrijk

Het was iets voor half zes in de vroege morgen, ik had net mijn jongste zoon bij zijn werk afgezet in hartje Amsterdam. Het was nog donker en de straten waren zo goed als verlaten op hier en daar een wakkere dakloze na. De motregen die sloompjes op de stad en mijn autoruiten neerviel verzachtte het gele schijnsel van de straatlantaarns. De setting was een mix van desolaat & weemoed alsof ik door een filmset van een zwaarmoedige drama heenreed. Op de achtergrond hoorde ik de eerste klanken van “Smile” van Tony Bennett klinken en zette de radio wat harder. “Smile though your heart is aching. Smile even though it’s breaking” galmde hij troostend door de boxen terwijl […]

Worstelen met ’n Gekkie

Je kent het vast wel… Je moet een presentatie houden voor een groot publiek en tijdens de presentatie kom je erachter dat je gulp al de hele tijd open staat. Of in de bioscoop opzoek naar je plek struikel je over de voeten van de ander en klapt tussen de banken, je popcorn lancerend over de andere bioscoopgangers. Ach je kent het wel.. de bak koffie in je kruis tijdens de vergadering, jouw telefoon die afgaat tijdens de groepsmeditatie (toch niet zo’n goed idee die Highway to Hell ringtone..) je jurk die vanachter in je panty is blijven hangen na een toiletbezoek, of jouw ongelooflijk scherp badass weerwoord in een discussie…. dat ’n halve dag later…pas in je opkomt. Zucht, […]

Love, Light en de Tikkende Tijdbom

Dit jaar is het vijfentwintig jaar geleden dat ik mijn eerste serieuze stappen in het mediumschap zette. Vijventwintig jaar… als je het snel zegt lijkt het bijna niets. Ik weet nog goed dat ik toen dacht of misschien de stille wens had dat het “all about Love & Light” zou zijn. Achteraf gezien, van waar ik nu sta waren het vijventwintig jaren die bol stonden van Licht en Liefde maar ook waarin ik te maken kreeg met verzet. Verzet in de vorm van vooroordelen, minachting, jaloezie en soms zelfs haat.. Soms van mensen vanuit onwetendheid, vanuit hun angst. En soms van mensen die het moeilijk hadden met een collega die het in hun ogen beter deed dan zij, onzekerheid van […]

Orakeltje op blokfluitles

Elk kind is een wonder en bijzonder, niet één uitgezonderd. En toch schijnen er ouders te zijn die er van overtuigd zijn dat hun kind net even specialer is dan elk ander kind. Zij doen mij denken aan die ouders die hun kind van talentenjacht naar talentenjacht slepen. Het kind zelf is meestal helemaal niet overtuigd van zijn/haar talent maar als mama of papa het zegt zal het wel zo zijn. Uit loyaliteit gaat zo’n kind erin mee en niet omdat de ziel aangeeft: Dit is jouw pad. Afijn, een soort van spoedcursus: Hoe maak ik mijn kind ongelukkig.

Deze ouders kom je tegen in allerlei “wereldjes” zoals zang, dans, muziek ect. En…. in het wereldje der paranormaaltjes. Mama, papa […]

Het gebaar…

Op mijn bureau ligt een map, een map vol met kopietjes van foto’s waarop allemaal lieve mensen staan. Door de jaren heen werden het er steeds meer. Ik heb er nooit om gevraagd maar elke foto is spontaan gegeven na het geven van een mediamiek consult. Als geste uit dankbaarheid. Ik bewaar ze zorgvuldig en met respect. Ik vind het een grote eer ze stuk voor stuk te hebben mogen ontvangen al die foto’s van de dierbare overledenen van ‘mijn’ cliënten. Sommige hebben een begeleidende tekst zoals: “Kijk, dit is nou mijn lieve zoon waar jij mee sprak” en een ander is ‘enkel’ voorzien van een opgedroogde traan.. Ik kan de gedachte achter het schenken van zo’n foto met heel […]

Hellevuur & Verschroeide Wimperextentions

Misschien was het de wijn die het venijnige bij haar naar boven haalde want met een ‘zeg of ik schiet snoet’ snauwde ze mij toe; “Kom ik in de hemel?” Ik had hier eigenlijk zo geen zin in.. Want uit ervaring weet ik dat je als medium, op bijeenkomsten waar alcohol de drempel verlaagd heeft, soms een soort van vogelvrij verklaard bent. Mien wil haar toekomst weten. Piet wil een strijd met je aangaan en Bert vindt dat je ter plekke moet bewijzen dat je wel “echt” bent en duwt Jan en alleman aan de kant zodat je ‘t kunt demonstreren… Je kunt dus de meest vreemde vragen, acties of aantijgingen verwachten.

Maar goed, ik zou mezelf niet zijn als […]

Laten we eens allemaal dapper doen..

Als deze rijke wereld toch ergens arm aan is dan is het empathie. Het vermogen om ons in te leven en mee te voelen met en in de ander. We ellenbogen ons een baan door het leven. Je ziet het in het groot en in het klein. Het licht in de ogen van de één is een doorn in de ogen van de ander. In het groot.. je hoeft de “kranten” maar open te slaan.. we lezen het, we zien het en gaan weer verder op de orde van de dag. In het klein “de mensch” staat bol van frustraties die zijn/haar leven en gedachten teweeg brengt en is daar zo druk mee dat het blind maakt voor de ander.

[…]

Alle gekheid op ’n (geitenwollen) sokje.

“Goh, ik had iets heel anders verwacht!” Dit was het eerste wat ze tegen mij zei toen ik de deur van mijn praktijk voor haar opende. Ik was geenszins verbaasd want het was voor mij inmiddels wel een bekende reactie van mensen die door een ander doorverwezen waren naar mij (en dus nooit een foto o.i.d van mij hadden gezien). “Wat had je dan verwacht?” vroeg ik haar. “Nou euh… minder modern, meer spiritueel..” stamelde ze. “Je bedoeld met ‘geitenwollen sokken outfit’ of ‘een gipsy look?’” . “Ja zoiets!” en ze begon hartelijk te lachen.

Deze dame bleek allerhartelijkst en heel open en eerlijk over haar vooroordelen over mediums. Vooroordelen die zij niet alleen had maar die nog steeds vele mensen […]

De Aria & ‘t Onmeetbare Derde Oog..

Ik ben dol op demonstreren. En dan bedoel ik niet schreeuwend en zwaaiend met een zelfgemaakt bord vol krachtige leuzen bozig mijn onvrede uiten. Alhoewel dat misschien best fijn kan zijn op z’n tijd… Ik bedoel natuurlijk demonstraties mediumschap geven voor publiek. Een ander soort van beroepsdemonstrant dus. Het voelt geweldig om te mogen doen en het scheelt me een hoop taakstraf op deze manier en ik hoef geen bord in elkaar te flansen.

Maar nu even zonder grapjes. Waarom voelt het zo geweldig om te doen? Het is niet de aandacht. Ik denk dat ik daar te nuchter voor ben. Ik weet dat het ‘t publiek niets kan schelen of ik de demonstratie kom geven, de postbode of de slager […]

Godsamme Belatafelen

Daar zat ie dan een beetje onwennig tegenover mij met een blik in zijn ogen van ‘Wat doe ik hier?’ Een grote kerel, ras Amsterdammer, postuur blokkie beton. Hij was door zijn vrouw naar mij gestuurd, zij was al eerder bij mij geweest en wist dus wat voor vlees ze (aan mij) in de kuip had. Een slimme dame die zich geen oor liet aannaaien en ik schatte hem van hetzelfde kaliber in. En dit was ook precies de houding die hij aannam vanaf het moment dat hij binnen was. De arme man wist echt niet wat hij met mij aan moest en wat hij verwachten kon.

Hij miste zijn moeder erg, ze was plots gaan hemelen en hij kon […]